Biologisch (niet)

afbreekbaar afval

Biologisch afbreekbaar afval kan (zoals de naam al een beetje zegt) afgebroken worden door bacteriën en schimmels en dat kan weer hergebruikt worden.

Die bacteriën kunnen van dit afval leven en andere dieren leven weer van deze bacteriën en schimmels.

Een bacterie die dit soort afval eet, heet een saprofyt.

Wanneer je allerlei GFT-afval (groente, fruit en tuinafval) op een hoop gooit, samen met grond, gaan bacteriën aan de slag. Ze maken compost van al het GFT-afval. In compost zitten veel voedingsstoffen voor planten, hiervan gaan planten dus beter groeien.

Voor compost heb je ook zuurstof nodig.

Van biologisch afbreekbaar afval kan energie gemaakt worden. 

Het afval wordt in een grote tank gestopt waarin het vochtig en warm is. 

Door de schimmels vergist het afval snel en er ontstaat biogas.

 

Je kunt ook afval van gesnoeide of omgezaagde bomen gebruiken om biogas te maken. Het hout wordt dan op een hoge temperatuur gebracht zodat er biogas vrijkomt.

 

Dit afbreekbaar afval is vaak plantaardig. Maar onder andere een bananenschil kan niet afgebroken worden.

Bacteriën en schimmels kunnen namelijk moeilijk schillen afbreken.

Dit soort biologish afval behoort tot de catogorie van biologisch niet afbreekbaar afval.

Voorbeelden: 

  • Plastic flesje

  • Pakje drinken

  • Plastic bakjes

  • Plastic zak

  • Peuken

  • Stukken touw (visnetten)

  • Batterijen

Er zijn ook landen waar al het afval gewoon op straat gegooid wordt. In India gooien veel mensen hun afval gewoon op straat. Het afval wordt ook bijna nooit opgehaald. Straten liggen daar vol met afval, dus ook met glas en andere dingen.

Radioactief afval is ook niet-biologisch afbreekbaar en het is heel erg gevaarlijk voor mens en dier.

Als iemand teveel in de omgeving van radioactief afval is geweest, kan diegene ziek worden.

Je wordt dan misselijk en gaat braken. Soms valt je haar uit.

Radioactief afval komt van kerncentrales.